[OS] ดอกเบญจมาศ [อู๋เหลาโก่ว]

菊花     

[ ดอกเบญจมาศ ]    

Paring : อู๋เหลาโกว/จางฉี่ซาน

Note : สปอยประวัติเก้าสกุล และเกิดขึ้นจากความมโนเราล้วนๆ ค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟ

เบญจมาศคือสัญลักษณ์ของความมั่นคงทางจิตใจ ความสุภาพ และสง่างาม 

หากในขณะเดียวกันก็แสดงถึงความแข็งแกร่งอย่างหาญกล้า

นี่เองที่ทำให้ผมรู้สึกว่าช่างคล้ายคลึงกับใครคนนั้นเหลือเกิน

'ฉางซาจะต้องไม่เหลืออะไรเกี่ยวกับเก้าสกุลสักอย่างเดียว'

'หังโจวเป็นที่ที่ดีสำหรับเริ่มต้นใหม่'

ริมแม่น้ำซ่งฮวาเจียง ใบหน้าหมดจดที่ระบายไปด้วยรอยยิ้มพราวและความรื่นเริงเสมอไม่ยิ้มเลย

'แล้วท่านจางล่ะ?'

ท่ามกลางเสียงของแม่น้ำที่ไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้า เสียงหวีดหวิวของสายลมที่พัดพายดูหมองเศร้า

ความเงียบเป็นคำตอบ

เขา.... จะไม่ไปจากฉางซา

“ข้าขอให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไป”

ไม่ถามสักคำด้วยซ้ำว่าผมต้องการหรือเปล่า ดวงตาสีดำสนิท….ลึกล้ำราวกับหลุมที่ไม่อาจหยั่งจ้องมองมาด้วยท่าทีนิ่งสงบ 

….เราสองคนต่างมองกันและกันโดยไร้คำพูด

อู๋เหลาโกวไม่อาจรับรู้….  

เสียงฝีเท้านับสิบนับร้อยใกล้เข้ามาทุกที 

ซันชุ่นติงจึงเป็นฝ่ายเร่งเร้าด้วยการกัดดึงชายขากางเกงโดยแรง ประสาทสัมผัสมันได้กลิ่นของดินปืน 

….และกลิ่นของความตาย

เมื่อออกวิ่งแล้วย่อมไม่แลเหลียวกลับหลัง....

ความตายของผู้คนบนโลกที่โหดร้ายใบนี้ผมรับรู้มานานมากเกินกว่าจะบอกเล่าได้

กลิ่นของซากศพ เสียงของนกแร้ง หมาที่เห่าหอน สองข้างทางมีแต่เลือดและเนื้อที่เน่าเปื่อยผุพังจนประสาทรับรู้แทบตายลงไป

ความโลภมีชัยเหนือความดี ความหิวโหยมีอำนาจเหนือกว่าศีลธรรม

ดวงตาคู่นี้ได้เห็นคนกินเนื้อคน หมากินซากศพ กระทั่งคนที่ขุนหมาด้วยศพให้อ้วนพีแล้วนำมาประทังชีวิตอีกต่อ

นรกใต้ปรภพเป็นเช่นไรอู๋เหลาโก่วไม่อาจล่วงรู้ แต่นรกบนดินนั่นได้เห็นจนชาชินเสียแล้ว

เพราะแท้ที่จริงแล้ว

'สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าภูตผีก็คือใจคน'

สุดท้ายแล้ว... 

เขาก็เหลือเพียงความว่างเปล่าและความเดี่ยวดาย

มือปล่อยวางดาบที่หนักอึ้ง ภาระหน้าที่ทั้งมวลจบลงแล้ว บุญคุณความแค้นแต่ก่อนเก่าก็เช่นกัน

สิ่งที่จะตามติดหลังเปลือกตาคู่นี้ลงไปยมโลกคือความอ่อนโยนที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับมา

'ข้า...จะมีชีวิตอยู่เพื่อท่าน'

กลีบดอกเบญจมาศร่วงโรยราวพรมปูทาบบนแผ่นดิน

สีเหลืองทองสวยสง่างามถูกเหยียบขยี้ด้วยฝ่าเท้าและชอกช้ำด้วยเลือด

สายฝนห่าใหญ่ชะล้างมวลบุปผางามอย่างเงียบงัน

หนึ่งนั้นคือดวงตากร้าวแกร่งยังไม่มอดดับ

เครื่องแต่งกายเปียกชุ่ม เลือดปะปนไปกับน้ำฝนจนแยกไม่ออก ปลายนิ้วเริ่มเย็นเฉียบ ผิวหนังเริ่มด้านชาไร้ความรู้สึก

เฉกเช่นชีวิตที่ปลิดปลิวไปดั่งกลีบดอกไม้ในสายลม

Fin.

Talk Zone : 

ดราม่ารุ่นปู่นีช่างปวดใจเหลือเกินค่ะ //ซับ

ปลายทางของแต่ละคู่... ไม่มีคู่ไหนเลยที่จบอย่างมีความสุข  บทสรุปสุดท้ายที่รอมีแต่เลือดและความเศร้าทั้งนั้นเลยค่ะ 

จริงๆ อยากเขียนอะไรใสๆ เบาๆ ไม่ดราม่า แต่ว่าอีกใจก็อยากบอกเล่ามุมมองวาระสุดท้ายท่านจางดู เลยออกมาแบบนี้ซะงั้นค่ะ 

เรายังไม่เก่งเท่าไหร่ ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวกับวันช็อตแสนเอาแต่ใจ(และอึนๆ)เรื่องนี้ด้วยนะคะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

[OS] ดอกบัว [เฉินผีอาซื่อ]

莲花     

[ ดอกบัว ]    

No paring

Note : สปอยประวัติเก้าสกุลและมโนส่วนตัวในมุมมองเราล้วนๆ ค่ะะะะะะะะ

ยามที่เห็นดอกบัว 

ความรู้สึกสุขสงบและชุ่มชื่นด้วยความบริสุทธิ์ใสนั่นซึมซาบลงในใจอันหยาบกระด้างนี้

มืออันอบอุ่นของอาจารย์แม่ รอยยิ้มอันอ่อนโยนของอาจาย์เยว่หง

เขาไม่เคยลืมเลือนเลย แม้จะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม

สำหรับเขา..... ชีวิตอื่นใดก็ไร้ความหมาย หากขวางอยู่เบื้องหน้า

ดวงตามองเปลวเพลิงที่เผาผลาญตัวเรือนของบ้านหลังหนึ่งด้วยหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ 

เสียงกรีดร้องดังระงมราวกับเสียงหวีดหวิวของวิญญาณร้าย ร่องรอยหยดเลือดที่ไหลอาบสาดกระเซ็นกระเด็นมาถึงข้างนอกตัวบ้าน

บ้านหลังแรกเป็นครอบครัวธรรมดาครอบครัวหนึ่งมี พ่อ แม่ และลูกสาว 

......และเป็นบ้านที่คอยอำนวยความสะดวกให้พรรคพวกของเขา

ยามเช้าแรกเริ่มที่มาถึงมีปรากฏการณ์หิมะแสนน่าตื่นตา 

เมื่อเห็นเขาปักใจในทันทีว่าใต้พื้นดินของหมู่บ้านแห่งนี้ต้องมีบางสิ่งบางอย่างซ่อนตัวอยู่ จึงทำให้เกิดเหตุการณ์ประหลาดนี้ขึ้นมา ฉะนั้นแล้วเพื่อหาจุดลงดินที่เหมาะสมต้องมีพื้นที่ให้พวกเขาทำงาน

ในคราแรกเขาเอ่ยเพียงสั้นๆ ว่าขอเผาบ้านหลังนี้ได้มั้ย?

....แน่นอนว่าคำตอบคือการปฏิเสธ

ลูกเหล็กในมีอถูกดีด ทะยานเข้าเจาะกะโหลกชายหนุ่มเจ้าของบ้านและภรรยาพร้อมกัน  เสียงดังกร๊อบแสนน่าสะพรึงกลัวพร้อมร่างที่อ่อนยวบลงพื้นด้วยดวงตาเบิกค้าง 

ทำให้เด็กหญิงที่นั่งเล่นอยู่แถวนั้นร้องไห้จ้า และนาทีต่อมาตะขอเก้าเล็บก็พุ่งฉีกกระชากและทิ่มแทงลงบนร่างเล็กบางนั้น

พรรคพวกเบื้องหลังมองหน้ากันเลิ่กลั่ก คนเหล่านี้อาจปล้นชิง ฆ่าสังหารผู้คนมากมาย มือเปื้อนเลือดต่างกันไม่กี่มากน้อย แต่น้อยนักที่จะเคยฆ่าคนนอกกรวย 

"จุดไฟ.... เผาให้เกลี้ยง"

เฉินผีอาซื่อสั่ง น้ำเสียงราบเรียบ ไม่มีความยินดียินร้ายใดเลยบนใบหน้าของเขา

หากเมื่อเผามอดจนสิ้นไฟ เหลือเพียงเศษซากปรักพัง ลงดินไปแล้วก็ยังไม่พบสิ่งใดเลย

เขาไม่เชื่อว่าตัวเองจะมองผิดพลาดไป มันต้องมีบางสิ่ง....บางอย่าง..... สัญชาตญาณในกายกู่ร้องดังเตือนเป็นระยะ

บ้านข้างเคียงจึงเป็นลำดับถัดมาที่ถูกเผา และเช่นเดียวกับบ้านหลังแรก ทุกคนในครอบครัวถูกสังหารจนหมดสิ้น 

คราวนี้ก็ไม่พบสิ่งใดอีกเช่นกัน

ชายหนุ่มไม่หมดหวัง...

บ้านที่สาม ที่สี่ ห้าและหกที่ใกล้กันก็เป็นเป้าหมายต่อไป เหตุการณ์ฆ่าล้างบ้านดำเนินไปเรื่อยๆ 

ทุกคนที่ลงมือเริ่มชินชา บางคนเริ่มสนุกกับการสังหารโหดด้วยซ้ำไป กระทั่งเริ่มใช้วิธีทอยลูกเต๋าในการเสี่ยงทายหาบ้านหลังที่จะไปฆ่าในวันนี้

แต่ไม่ใช่กับเฉินผีอาซื่อ.... 

เขาไม่เคยฆ่าคนเพื่อความสนุกสนาน การฆ่าไม่ได้ทำให้เขาเบิกบานหรือสุขสำราญส่วนตัว 

เหตุผลในการกระทำนี้ช่างง่ายดายและน้อยนิดนักในสายตาคนอื่น

คนในหมู่บ้านนี้ ไม่ว่าจะเป็น เด็ก สตรีมีครรภ์ หรือคนชรา ล้วนเกะกะขวางทางตนทั้งหมด จำเป็นต้องไว้ชีวิตด้วยเหรอ?

กาลเวลาผ่านไป.... เมื่อพบว่าคนกว่าครึ่งหมู่บ้านได้ถูกสังหารจนสิ้นแล้ว กลับพบว่าที่ตัวเองคิดผิดพลาดทั้งหมด

ที่นี่ไม่มีสุสานโบราณ ไม่มีสมบัติหรือสิ่งใดเลย

เฉินผีอาซื่อมองกองเถ้าของบ้านเรือน และควันไฟจากการเผาที่ลอยสูงเสียดฟ้าด้วยความสิ้นหวังใกล้เคียงกับความว่างเปล่า

ใช่....ว่างเปล่า

เฉกเช่นเดียวกับชีวิตที่เหลือในหมู่บ้านเกือบครึ่งร้อยที่ถูกส่งตามลงไปปรภพพร้อมกับผู้คนก่อนหน้านี้

ในใจเฝ้าครุ่นคิดว่า หากอาจารย์แม่หรือท่านอาจารย์รู้เข้าจะเป็นอย่างไรกัน?

แต่ไม่มีอีกแล้ว 

ไม่มีอีกแล้วสำหรับคำตอบของคำถามนี้

ยามที่กลับถึงฉางซา เรื่องราวทั้งหมดที่ไหลพาดเข้าหูทำให้เขาเดือดดาลถึงขีดสุด!

แม้สองขาจะวิ่งไหวแค่ไหนก็เหมือนไม่ทันใจนึก

สายฝนตกลงมาบนร่าง เปียกปอนด้วยหยาดน้ำนับล้าน สายลมแรงกรีดผิวจนหนาวแสบ

หากยังเจ็บไม่ถึงเศษเสี้ยว กับสิ่งที่ต้องเผชิญ

ท่านอาจารย์ในชุดไว้ทุกข์... เคียงข้างร่างที่นอนนิ่งปราศจากการเคลื่อนไหวใด

อาจารย์แม่... ตายแล้ว.... 

เขามาไม่ทัน กลับมาไม่ทันกระทั่งดูใจอาจารย์แม่ด้วยซ้ำ 

ขาสองข้างไร้เรี่ยวแรงที่จะหยัดยืนต่อไป ได้แต่ทรุดลงคุกเข่า

รวดร้าวแทบสิ้นใจ

เบื้องหน้าคืออาจารย์พ่อที่ยังคงจับมืออันเย็นเฉียบ.... ฝ่ามือที่บอบบางและเคยอบอุ่นคู่นั้น

เขาจะบุกไปบ้านสกุลจาง ฆ่ามันให้หมดทุกคน... ทุกคนที่เป็นสาเหตุให้อาจารย์แม่ต้องตาย

“คิดได้ก็ห้ามทำ จะตายอีกทั้งตระกูลเพื่ออะไร... แค่คนเดียว ก็มากเกินพอแล้ว…”

เอ้อร์เยว่หงกล่าว คล้ายกับสงบนิ่ง ดวงตางดงามปราศจากน้ำตา

แต่เสียงครวญไห้ปริ่มจะขาดใจจากภายในดังจนเขายังได้ยิน

“ที่นี่ไม่มีใคร…” อย่าทำแบบนี้เลยท่านอาจารย์ ….. 

เฉินผีอาซื่อร้องไห้ กอดขาคนที่เสียใจที่สุด แต่กลับไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาหลั่งรินสักหยด

ดอกบัวคู่นั้น

ดอกหนึ่งโรยราไปแล้ว ส่วนอีกหนึ่งนั้นไม่เคยแย้มบานอีกเลย

สายใยบางเบาที่เคยเกาะเกี่ยวกันและกัน ขาดสะบั้นลงไปนับจากวินาทีที่ชีวิตของดอกบัวงามดอกนั้นหลุดลอยไป

สระน้ำที่แต่เดิมยังสะอาดใส เพราะมีดอกบัวคอยเบ่งบานและเฝ้ารักษาไม่ให้โคลนตมกระเจิดกระจาย 

...บัดนี้ขุ่นมัวเสียแล้ว

กลุ่มก้อนตะกอนเคยนอนนิ่งอยู่ใต้พื้นน้ำ ลอยขึ้นเต็มผิวน้ำ

Fin.

Talk Zone : ฮือออออออออออ ไม่รู้จะเอ่ยอะไรดีเลยค่ะะะะะ 

สำหรับเรา ซื่ออากงไม่ใช่คนโหดเหี้ยมหรือเลือดเย็น เพราะมีเหตุผลถึง 'ฆ่า'  ไว่าจะเล็กน้อยยังไง ถ้าขวางทางก็ถือว่าต้องจำกัด เหมือนศูนย์รวมความรักความรู้สึกทั้งหมดของเขามีเหตุผลเป็นของตัวเอง

แต่สำหรับอาจารย์แม่และอาจารย์เยว่หงอยู่นอกเหนือกฎเหล่านี้ เพราะวางไว้สูงกว่านั้น เป็นพ่อแม่ที่รักเคารพบูชาน่ะค่ะ

ถ้าเรียงความคิดที่ตอนนี้สะเปะสะปะในหัวมาต่อรวมกันได้ เราจะมาเขียนฝั่งของอาจารย์แม่กับอาจารย์เยว่หงขยายความค่ะ  ตอนนี้เคว้งมาก แกว่งไปมาเลยทีเดียว ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ