[SF] Trade [51][one]

Trade

: Fandom :

Daomu Biji (盜墓筆記)

: Rate :

PG-15

: Pairing :

吴老狗 / 张启山

อู๋เหลาโก่ว / จางฉี่ซาน

: Note :

ความเพ้อหลังอ่านเรื่องเก้าสกุลใหญ่ค่ะ

บน-ระนาบ-ล่าง แหม่ยยยย์

ปล.มีซื่ออากงเป็นดารารับเชิญค่ะ พิศวาสส่วนตัวล้วนๆ 5555555+

อู๋เหล่าโกวไม่ใช่คนหน้าตาดี 

แต่ก็จัดได้ว่าเป็นชายหนุ่มหน้าตาหมดจดสดใสราวหนุ่มน้อยคนหนึ่ง

รอยยิ้มอ่อนโยนซื่อบริสุทธิ์นั่นหลอกลวงพอๆ กับหน้าตา

งานคว่ำกรวยไม่ใช่งานขายของเล่น ชีวิตที่คลุกคลีในดงเดนคนสอนอะไรให้เขามากมาย และหนึ่งในนั้นคือการใส่หน้ากาก

ประสาทรับกลิ่นเสียหายไปนานแล้ว 

เถ้าแก่สามแห่งสกุลอู๋ไม่เคยได้กลิ่นอะไรมาเป็นสิบปี นั่นคือเหตุผลที่ผมฝึกสุนัขให้ดมกลิ่นแทนตัวเอง

ประสบความสำเร็จจนน่าตกใจ ผมมีชื่อเสียงและเงินทองมากมาย มากพอที่จะซื้อหาความสุขและสหาย การคีบลามะในแต่ละครั้งมีคนเป็นมือเท้าให้ไม่น้อย

จริงใจบ้าง ประโยชน์ตรงกันบ้าง คละเคล้ากันไป เฉินผีอาซื่อเองก็เป็นหนึ่งในนั้น พิเศษหน่อยตรงที่ฝีไม้ลายมือพอกัน อยู่ในเก้าสกุลใหญ่เช่นกัน

เฉินผีอาซื่อ เร็ว เด็ดขาด อู๋เหล่าโกว เจ้าเล่ห์ พราวแพรว

แต่ที่ไม่ต่างกันคือเขาทั้งคู่ล้วนปล้นชิงและฆ่าคนได้ไม่กะพริบตา

โจรก็คือโจรเป็นความจริงที่ไม่แปรเปลี่ยน

ใช้ชีวิตเยี่ยงสัตว์กระหายเลือด ตรงข้ามกับใครบางคนลิบลับ

พ่อพระใหญ่จาง จางฉี่ซัน ท่านนายพลแห่งสกุลจาง

ร่างสูงตรง แข็งแกร่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย นิ่งสนิทราวรูปปั้น แต่เป็นรูปปั้นที่ทำออกมาดึงดูดใจซะ ลำพังแต่รูปกายภายนอกเด่นจนไม่รู้จะเด่นยังไง

ผมผิวปากหวืด เดาะลิ้นอย่างอดใจกวนไม่อยู่ ดวงตาคู่คมที่ประสานจ้องมา เขม็งมองไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย

“ท่านนายพลมีธุระอะไรกับโจรขุดสุสานกันครับ”

อื้อหือ พ่อล่อมาทั้งชุดเครื่องแบบเต็มยศซะด้วย ถ้าในนี้มีสาวๆ อยู่คงกรี๊ดกันสลบแหง เสียแต่ดันมีแต่ชายฉกรรจ์กักขฬะล่ะนะ

“ฉันต้องการให้นายช่วย”

ไม่พูดพล่ามทำเพลง ตรงยิ่งกว่าลูกศรซะอีก น้ำเสียงจริงจังและท่าทีขึงขังนั่นสร้างเสียงหัวเราะครืน

เฉินผีอาซื่อที่นั่งไกลออกไปหัวเราะท้องขัดท้องแข็งฟุบลงไป ทุบโต๊ะปังๆ จนผมเหล่มอง แต่ก็ได้เพียงครู่เดียว เพราะคนตรงหน้าดึงดูดสายตาเสียยิ่งกว่าอะไร

“ยังมีสิ่งใดที่ท่านนายพลต้องการความช่วยเหลือจากผมอีกเหรอครับ ใต้ฟ้านี้อะไรก็คงไม่เกินมือพ่อพระใหญ่จางกระมัง”

นัยน์ตาคมดุกร้าวกับวาจาหยอกเย้า

“ธุระของเก้าสกุล” ง่ายๆ สั้นๆ แต่บาดลึก นิ้วคลึงขมับอย่างนึกปวดหัวขึ้นมารำไร ท่าจะเป็นงานหินซะยิ่งกว่าคว่ำกรวยอวบๆ ของบรรพกษัตริย์แหงงานนี้

"ไอ้ผมมันพวกไม่มีหน้ามีตา จะให้ขยับตัวทำอะไรก็ต้องมีของมีค่ามีราคา"

"สมบัติในนั้น เป็นของพวกนาย หยิบฉวยอะไรได้ก็เอาไป"

"ใจกว้างสมเป็น 'พ่อพระ' แต่คว่ำกรวยไม่เอาสมบัติ ท่านนายพลต้องการอะไรล่ะครับ"

"ไม่ใช่เรื่องของนาย"

อู๋เหล่าโกวยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มประหลาดที่ยากเกินกว่าจะคาดความนัย

“แล้วถ้าผมปฏิเสธ?”

“นายไม่มีสิทธิ์ในการทำแบบนั้น”

อืม... เผด็จการสมเป็นทหาร

ร่างสูงโปร่งหยัดตัวขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาที่ประมาณค่าประเมินของมานับไม่ถ้วนหรี่ตามองอย่างพิจารณา

จางฉี่ซันสูงกว่าเขาเล็กน้อย ตัวหนากว่านิด

แต่แน่นอนผมคล่องตัวกว่าอยู่แล้ว

ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเฉยปานรูปปั้นหิน ผิวสีน้ำตาลอ่อน ผิดกับผิวขาวซีดเพราะอยู่แต่ในที่มืดเช่นผม

ความคิด ร้ายแล่นแว่บขึ้นมาในหัว 

“สมบัติน่ะ... ผมได้มาเยอะแล้ว แต่คนที่ยิ่งกว่าสมบัติไม่เคยเจอ”

ใบหน้าหมดจดระบายยิ้มอ่อนโยนราวกับพิษร้าย

“สนใจเล่นกับผมสักคืนมั้ยล่ะ? ท่านนายพล”

ถ้าปฏิเสธ ผมก็แค่เปลี่ยนเรื่อง 

ส่วนถ้าตกลง... ผมก็ยิ่งมีแต่ได้ไม่มีเสีย

ดวงตาสองคู่จ้องมองกันและกัน ในชั่วพริบตา หัวคิ้วเหยียดตรงนั่นก็ขมวดหม่น คงเพิ่งรับรู้ถึงความนัยในประโยคได้

น่าสนุก... น่าสนุกจริงๆ

สหายอู๋มีนิสัยประหลาดอย่างหนึ่ง

ก็อย่างที่รู้ๆ กันว่าอาชีพโจร... โดยเฉพาะโจรขุดสุสานนี่มันงานสายปกติซะเมื่อไหร่

ไอ้เรื่องจะมีครอบครัวหรือคนรักให้เป็นห่วงผูกคอนั่นไม่ค่อยจะมีคนทำนัก มักจะเสพสุขจากผู้หญิงที่ซื้อหาตามร้านเหล้าได้ซะมากกว่า

แต่สหายอู๋กลับตรงข้าม มักชอบเกี้ยวพาราสีสาวน้อยสาวใหญ่จนมีคนรักทั่วไปหมด กระทั่งหญิงโสเภณียังชอบใจทอดกายให้โดยไม่ต้องมีราคาค่างวดจ่าย

หน้าตาหมดจด นิสัยถ่อมตัว พูดจาอ้อล้อเก่งไม่มีใครเกิน

และรอยยิ้ม 'ร้าย' เดียงสาดูราวกับเด็กหนุ่มแสนซื่อ

ตกเหยื่อได้เยอะนักแล

ที่สุดคือ... เป้าหมายเจ้าตัวมักเป็นดอกฟ้าคนงามของบ้านเจ้าขุนมูลนายหรือพ่อค้าวานิช

นัยว่าสาวน้อยแสนสวย ว่าง่ายนั่นไม่ต้องรสนิยม

หมอนั่นมันพวกชอบเด็ดดอกฟ้าผู้มีหนามแหลมคม เห็นว่าเด็ดดมชมโฉมยากสุดมือคว้า พอได้มาครองยิ่งชื่นใจ

คนล่าสุดก็แม่นางฮั่วเซียนกูแห่งสกุลฮั่ว สตรีสาวผู้สวยร้อนแรงและดุราวนางพญา

ไม่สิ... คนล่าสุดจริงๆ น่าจะเป็นแขกที่เพิ่งเดินจากไปวันนั้นมากกว่า

เจ้าคนมากเล่ห์ยิ้มร่า อารมณ์ดีจนเลี้ยงเหล้าคนทั้งร้าน เมื่อเห็นใบหน้าเฉยชาราวรูปสลักนั่นโกรธขึ้งจนเดินชายเสื้อโค้ทปลิวจากไปอย่างไม่เหลียวมอง

"เฉินผี นายมีอะไรจะพูดกับฉันหรือเปล่า?"

จอกเหล้าเเกว่งไปมาในระยะสายตา แทบกระฉอกใส่หน้า

"รู้ๆ กันอยู่น่า เหลาอู๋"

ชนจอกร่ำสุรา ปล้นชิง ฆ่าฟันมาด้วยกัน จะเรียกว่าผีเห็นผีก็ได้

"วันนี้แหละ... เดี๋ยวก็มา"

อู๋เหลาโก่วยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนระคนเอ็นดู ราวกับคิดถึงลูกหลานก็ไม่ปาน

"มั่นใจขนาดนั้น?"

"งานร่วมกับทหาร แถมยังเป็นงานที่เกี่ยวข้องกับเก้าสกุลใหญ่ นอกจากฉันกับนาย ใครจะกล้าเอาคอไปพาดเขียง"

"แถมเป็นเขียงที่มีที่สับคอเป็นดาบของ 'พ่อพระใหญ่จาง' อีก..."

"นายคิดจะเดินหมากตานี้ยังไง?"

อู๋เหลาโก่วยิ้ม พลางโยนกระดูกที่ยังมีเศษเนื้อเล็กน้อยให้หมาเลี้ยงแทะเล่น

"ตามน้ำไง นายก็ได้ยินว่าหยิบฉวยอะไรก็เป็นของเรา กำไรเห็นๆ"

เฉินผีอาซื่อหรี่ตามอง คันมืออยากดีดลูกเหล็กใส่ตาเรียวยาวของเจ้าคนหน้าใสใจคดตรงหน้าขึ้นมาครามครัน

"นายไม่ได้เล็งสมบัติเหลาอู๋...."

"รางวัลใหญ่ที่เก็บเกี่ยวก่อนเริ่มงาน เขาเรียกว่าแรงจูงใจสหาย"

ประตูร้านเหล้าเปิดออก เสียงเซ็งแซ่เงียบกริบในบัดดล

ร่างสูงตรง สง่างามในชุดที่ดูลำลองกว่าที่เห็นครั้งก่อนเป็นเป้าร่วมสายตาในทันที 

หากเจ้าตัวไม่แยแสแต่อย่างใด เดินตรงมาที่โต๊ะพวกเขาราวกับหมายตาไว้แล้ว

อู๋เหลาโก่วยิ้ม เฉินผีอาซื่อยักไหล่

ร่างเพรียวสมส่วนในเสื้อผ้าพื้นๆ ที่รุ่มร่ามไม่เรียบร้อย ลุกหลบฉากไป

หูแว่วเสียงหัวเราะขบขันของสหายและเสียงครืดคราดของเก้าอี้ที่ลากไปกับพื้น

"สักจอกมั้ยครับ?"



TBC.

[OS] ดอกเบญจมาศ [อู๋เหลาโก่ว]

菊花     

[ ดอกเบญจมาศ ]    

Paring : อู๋เหลาโกว/จางฉี่ซาน

Note : สปอยประวัติเก้าสกุล และเกิดขึ้นจากความมโนเราล้วนๆ ค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟ

เบญจมาศคือสัญลักษณ์ของความมั่นคงทางจิตใจ ความสุภาพ และสง่างาม 

หากในขณะเดียวกันก็แสดงถึงความแข็งแกร่งอย่างหาญกล้า

นี่เองที่ทำให้ผมรู้สึกว่าช่างคล้ายคลึงกับใครคนนั้นเหลือเกิน

'ฉางซาจะต้องไม่เหลืออะไรเกี่ยวกับเก้าสกุลสักอย่างเดียว'

'หังโจวเป็นที่ที่ดีสำหรับเริ่มต้นใหม่'

ริมแม่น้ำซ่งฮวาเจียง ใบหน้าหมดจดที่ระบายไปด้วยรอยยิ้มพราวและความรื่นเริงเสมอไม่ยิ้มเลย

'แล้วท่านจางล่ะ?'

ท่ามกลางเสียงของแม่น้ำที่ไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้า เสียงหวีดหวิวของสายลมที่พัดพายดูหมองเศร้า

ความเงียบเป็นคำตอบ

เขา.... จะไม่ไปจากฉางซา

“ข้าขอให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไป”

ไม่ถามสักคำด้วยซ้ำว่าผมต้องการหรือเปล่า ดวงตาสีดำสนิท….ลึกล้ำราวกับหลุมที่ไม่อาจหยั่งจ้องมองมาด้วยท่าทีนิ่งสงบ 

….เราสองคนต่างมองกันและกันโดยไร้คำพูด

อู๋เหลาโกวไม่อาจรับรู้….  

เสียงฝีเท้านับสิบนับร้อยใกล้เข้ามาทุกที 

ซันชุ่นติงจึงเป็นฝ่ายเร่งเร้าด้วยการกัดดึงชายขากางเกงโดยแรง ประสาทสัมผัสมันได้กลิ่นของดินปืน 

….และกลิ่นของความตาย

เมื่อออกวิ่งแล้วย่อมไม่แลเหลียวกลับหลัง....

ความตายของผู้คนบนโลกที่โหดร้ายใบนี้ผมรับรู้มานานมากเกินกว่าจะบอกเล่าได้

กลิ่นของซากศพ เสียงของนกแร้ง หมาที่เห่าหอน สองข้างทางมีแต่เลือดและเนื้อที่เน่าเปื่อยผุพังจนประสาทรับรู้แทบตายลงไป

ความโลภมีชัยเหนือความดี ความหิวโหยมีอำนาจเหนือกว่าศีลธรรม

ดวงตาคู่นี้ได้เห็นคนกินเนื้อคน หมากินซากศพ กระทั่งคนที่ขุนหมาด้วยศพให้อ้วนพีแล้วนำมาประทังชีวิตอีกต่อ

นรกใต้ปรภพเป็นเช่นไรอู๋เหลาโก่วไม่อาจล่วงรู้ แต่นรกบนดินนั่นได้เห็นจนชาชินเสียแล้ว

เพราะแท้ที่จริงแล้ว

'สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าภูตผีก็คือใจคน'

สุดท้ายแล้ว... 

เขาก็เหลือเพียงความว่างเปล่าและความเดี่ยวดาย

มือปล่อยวางดาบที่หนักอึ้ง ภาระหน้าที่ทั้งมวลจบลงแล้ว บุญคุณความแค้นแต่ก่อนเก่าก็เช่นกัน

สิ่งที่จะตามติดหลังเปลือกตาคู่นี้ลงไปยมโลกคือความอ่อนโยนที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับมา

'ข้า...จะมีชีวิตอยู่เพื่อท่าน'

กลีบดอกเบญจมาศร่วงโรยราวพรมปูทาบบนแผ่นดิน

สีเหลืองทองสวยสง่างามถูกเหยียบขยี้ด้วยฝ่าเท้าและชอกช้ำด้วยเลือด

สายฝนห่าใหญ่ชะล้างมวลบุปผางามอย่างเงียบงัน

หนึ่งนั้นคือดวงตากร้าวแกร่งยังไม่มอดดับ

เครื่องแต่งกายเปียกชุ่ม เลือดปะปนไปกับน้ำฝนจนแยกไม่ออก ปลายนิ้วเริ่มเย็นเฉียบ ผิวหนังเริ่มด้านชาไร้ความรู้สึก

เฉกเช่นชีวิตที่ปลิดปลิวไปดั่งกลีบดอกไม้ในสายลม

Fin.

Talk Zone : 

ดราม่ารุ่นปู่นีช่างปวดใจเหลือเกินค่ะ //ซับ

ปลายทางของแต่ละคู่... ไม่มีคู่ไหนเลยที่จบอย่างมีความสุข  บทสรุปสุดท้ายที่รอมีแต่เลือดและความเศร้าทั้งนั้นเลยค่ะ 

จริงๆ อยากเขียนอะไรใสๆ เบาๆ ไม่ดราม่า แต่ว่าอีกใจก็อยากบอกเล่ามุมมองวาระสุดท้ายท่านจางดู เลยออกมาแบบนี้ซะงั้นค่ะ 

เรายังไม่เก่งเท่าไหร่ ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวกับวันช็อตแสนเอาแต่ใจ(และอึนๆ)เรื่องนี้ด้วยนะคะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

[OS] ดอกบัว [เฉินผีอาซื่อ]

莲花     

[ ดอกบัว ]    

No paring

Note : สปอยประวัติเก้าสกุลและมโนส่วนตัวในมุมมองเราล้วนๆ ค่ะะะะะะะะ

ยามที่เห็นดอกบัว 

ความรู้สึกสุขสงบและชุ่มชื่นด้วยความบริสุทธิ์ใสนั่นซึมซาบลงในใจอันหยาบกระด้างนี้

มืออันอบอุ่นของอาจารย์แม่ รอยยิ้มอันอ่อนโยนของอาจาย์เยว่หง

เขาไม่เคยลืมเลือนเลย แม้จะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม

สำหรับเขา..... ชีวิตอื่นใดก็ไร้ความหมาย หากขวางอยู่เบื้องหน้า

ดวงตามองเปลวเพลิงที่เผาผลาญตัวเรือนของบ้านหลังหนึ่งด้วยหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ 

เสียงกรีดร้องดังระงมราวกับเสียงหวีดหวิวของวิญญาณร้าย ร่องรอยหยดเลือดที่ไหลอาบสาดกระเซ็นกระเด็นมาถึงข้างนอกตัวบ้าน

บ้านหลังแรกเป็นครอบครัวธรรมดาครอบครัวหนึ่งมี พ่อ แม่ และลูกสาว 

......และเป็นบ้านที่คอยอำนวยความสะดวกให้พรรคพวกของเขา

ยามเช้าแรกเริ่มที่มาถึงมีปรากฏการณ์หิมะแสนน่าตื่นตา 

เมื่อเห็นเขาปักใจในทันทีว่าใต้พื้นดินของหมู่บ้านแห่งนี้ต้องมีบางสิ่งบางอย่างซ่อนตัวอยู่ จึงทำให้เกิดเหตุการณ์ประหลาดนี้ขึ้นมา ฉะนั้นแล้วเพื่อหาจุดลงดินที่เหมาะสมต้องมีพื้นที่ให้พวกเขาทำงาน

ในคราแรกเขาเอ่ยเพียงสั้นๆ ว่าขอเผาบ้านหลังนี้ได้มั้ย?

....แน่นอนว่าคำตอบคือการปฏิเสธ

ลูกเหล็กในมีอถูกดีด ทะยานเข้าเจาะกะโหลกชายหนุ่มเจ้าของบ้านและภรรยาพร้อมกัน  เสียงดังกร๊อบแสนน่าสะพรึงกลัวพร้อมร่างที่อ่อนยวบลงพื้นด้วยดวงตาเบิกค้าง 

ทำให้เด็กหญิงที่นั่งเล่นอยู่แถวนั้นร้องไห้จ้า และนาทีต่อมาตะขอเก้าเล็บก็พุ่งฉีกกระชากและทิ่มแทงลงบนร่างเล็กบางนั้น

พรรคพวกเบื้องหลังมองหน้ากันเลิ่กลั่ก คนเหล่านี้อาจปล้นชิง ฆ่าสังหารผู้คนมากมาย มือเปื้อนเลือดต่างกันไม่กี่มากน้อย แต่น้อยนักที่จะเคยฆ่าคนนอกกรวย 

"จุดไฟ.... เผาให้เกลี้ยง"

เฉินผีอาซื่อสั่ง น้ำเสียงราบเรียบ ไม่มีความยินดียินร้ายใดเลยบนใบหน้าของเขา

หากเมื่อเผามอดจนสิ้นไฟ เหลือเพียงเศษซากปรักพัง ลงดินไปแล้วก็ยังไม่พบสิ่งใดเลย

เขาไม่เชื่อว่าตัวเองจะมองผิดพลาดไป มันต้องมีบางสิ่ง....บางอย่าง..... สัญชาตญาณในกายกู่ร้องดังเตือนเป็นระยะ

บ้านข้างเคียงจึงเป็นลำดับถัดมาที่ถูกเผา และเช่นเดียวกับบ้านหลังแรก ทุกคนในครอบครัวถูกสังหารจนหมดสิ้น 

คราวนี้ก็ไม่พบสิ่งใดอีกเช่นกัน

ชายหนุ่มไม่หมดหวัง...

บ้านที่สาม ที่สี่ ห้าและหกที่ใกล้กันก็เป็นเป้าหมายต่อไป เหตุการณ์ฆ่าล้างบ้านดำเนินไปเรื่อยๆ 

ทุกคนที่ลงมือเริ่มชินชา บางคนเริ่มสนุกกับการสังหารโหดด้วยซ้ำไป กระทั่งเริ่มใช้วิธีทอยลูกเต๋าในการเสี่ยงทายหาบ้านหลังที่จะไปฆ่าในวันนี้

แต่ไม่ใช่กับเฉินผีอาซื่อ.... 

เขาไม่เคยฆ่าคนเพื่อความสนุกสนาน การฆ่าไม่ได้ทำให้เขาเบิกบานหรือสุขสำราญส่วนตัว 

เหตุผลในการกระทำนี้ช่างง่ายดายและน้อยนิดนักในสายตาคนอื่น

คนในหมู่บ้านนี้ ไม่ว่าจะเป็น เด็ก สตรีมีครรภ์ หรือคนชรา ล้วนเกะกะขวางทางตนทั้งหมด จำเป็นต้องไว้ชีวิตด้วยเหรอ?

กาลเวลาผ่านไป.... เมื่อพบว่าคนกว่าครึ่งหมู่บ้านได้ถูกสังหารจนสิ้นแล้ว กลับพบว่าที่ตัวเองคิดผิดพลาดทั้งหมด

ที่นี่ไม่มีสุสานโบราณ ไม่มีสมบัติหรือสิ่งใดเลย

เฉินผีอาซื่อมองกองเถ้าของบ้านเรือน และควันไฟจากการเผาที่ลอยสูงเสียดฟ้าด้วยความสิ้นหวังใกล้เคียงกับความว่างเปล่า

ใช่....ว่างเปล่า

เฉกเช่นเดียวกับชีวิตที่เหลือในหมู่บ้านเกือบครึ่งร้อยที่ถูกส่งตามลงไปปรภพพร้อมกับผู้คนก่อนหน้านี้

ในใจเฝ้าครุ่นคิดว่า หากอาจารย์แม่หรือท่านอาจารย์รู้เข้าจะเป็นอย่างไรกัน?

แต่ไม่มีอีกแล้ว 

ไม่มีอีกแล้วสำหรับคำตอบของคำถามนี้

ยามที่กลับถึงฉางซา เรื่องราวทั้งหมดที่ไหลพาดเข้าหูทำให้เขาเดือดดาลถึงขีดสุด!

แม้สองขาจะวิ่งไหวแค่ไหนก็เหมือนไม่ทันใจนึก

สายฝนตกลงมาบนร่าง เปียกปอนด้วยหยาดน้ำนับล้าน สายลมแรงกรีดผิวจนหนาวแสบ

หากยังเจ็บไม่ถึงเศษเสี้ยว กับสิ่งที่ต้องเผชิญ

ท่านอาจารย์ในชุดไว้ทุกข์... เคียงข้างร่างที่นอนนิ่งปราศจากการเคลื่อนไหวใด

อาจารย์แม่... ตายแล้ว.... 

เขามาไม่ทัน กลับมาไม่ทันกระทั่งดูใจอาจารย์แม่ด้วยซ้ำ 

ขาสองข้างไร้เรี่ยวแรงที่จะหยัดยืนต่อไป ได้แต่ทรุดลงคุกเข่า

รวดร้าวแทบสิ้นใจ

เบื้องหน้าคืออาจารย์พ่อที่ยังคงจับมืออันเย็นเฉียบ.... ฝ่ามือที่บอบบางและเคยอบอุ่นคู่นั้น

เขาจะบุกไปบ้านสกุลจาง ฆ่ามันให้หมดทุกคน... ทุกคนที่เป็นสาเหตุให้อาจารย์แม่ต้องตาย

“คิดได้ก็ห้ามทำ จะตายอีกทั้งตระกูลเพื่ออะไร... แค่คนเดียว ก็มากเกินพอแล้ว…”

เอ้อร์เยว่หงกล่าว คล้ายกับสงบนิ่ง ดวงตางดงามปราศจากน้ำตา

แต่เสียงครวญไห้ปริ่มจะขาดใจจากภายในดังจนเขายังได้ยิน

“ที่นี่ไม่มีใคร…” อย่าทำแบบนี้เลยท่านอาจารย์ ….. 

เฉินผีอาซื่อร้องไห้ กอดขาคนที่เสียใจที่สุด แต่กลับไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาหลั่งรินสักหยด

ดอกบัวคู่นั้น

ดอกหนึ่งโรยราไปแล้ว ส่วนอีกหนึ่งนั้นไม่เคยแย้มบานอีกเลย

สายใยบางเบาที่เคยเกาะเกี่ยวกันและกัน ขาดสะบั้นลงไปนับจากวินาทีที่ชีวิตของดอกบัวงามดอกนั้นหลุดลอยไป

สระน้ำที่แต่เดิมยังสะอาดใส เพราะมีดอกบัวคอยเบ่งบานและเฝ้ารักษาไม่ให้โคลนตมกระเจิดกระจาย 

...บัดนี้ขุ่นมัวเสียแล้ว

กลุ่มก้อนตะกอนเคยนอนนิ่งอยู่ใต้พื้นน้ำ ลอยขึ้นเต็มผิวน้ำ

Fin.

Talk Zone : ฮือออออออออออ ไม่รู้จะเอ่ยอะไรดีเลยค่ะะะะะ 

สำหรับเรา ซื่ออากงไม่ใช่คนโหดเหี้ยมหรือเลือดเย็น เพราะมีเหตุผลถึง 'ฆ่า'  ไว่าจะเล็กน้อยยังไง ถ้าขวางทางก็ถือว่าต้องจำกัด เหมือนศูนย์รวมความรักความรู้สึกทั้งหมดของเขามีเหตุผลเป็นของตัวเอง

แต่สำหรับอาจารย์แม่และอาจารย์เยว่หงอยู่นอกเหนือกฎเหล่านี้ เพราะวางไว้สูงกว่านั้น เป็นพ่อแม่ที่รักเคารพบูชาน่ะค่ะ

ถ้าเรียงความคิดที่ตอนนี้สะเปะสะปะในหัวมาต่อรวมกันได้ เราจะมาเขียนฝั่งของอาจารย์แม่กับอาจารย์เยว่หงขยายความค่ะ  ตอนนี้เคว้งมาก แกว่งไปมาเลยทีเดียว ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

[Drabble] เด็กดี [24]

เด็กดี

[เอ้อร์เย่ว์หง/เฉินผีอาซื่อ]

Note  : ฟุ้งซ่านเพราะอยากกินบะหมี่ปูค่ะ 555555555+

เอ้อร์เยว่หงได้ยินเสียงหัวเราะคิกอย่างเบิกบานแสนคุ้นหูแว่วมาจากในห้องครัว พร้อมกับเสียงโครมครามของเครื่องใช้ตกระเนระนาดและเมื่อเยี่ยมหน้าเข้าไป 

ริมฝีปากบางก็อดยกยิ้มไม่ได้เช่นกัน เนื่องจากภาพที่เห็นคือลูกศิษย์คนโปรดในชุดสีดำที่เปื้อนแป้งไปทั้งตัว

"ท่านพี่คะ" เอ้อร์ฮูหยินเรียก

หลังจากสอบถามความได้สักพักก็ได้รู้ว่าอาซื่อของนางเพิ่งกลับมาจากคว่ำกรวยแถบทะเลระหว่างทางได้ปูสดน่าอร่อยของโปรดอาจารย์แม่เลยหิ้วมาฝาก

ประจวบเหมาะกับเอ้อร์ฮูหยินกำลังนวดแป้งทำบะหมี่พอดี เด็กหนุ่มเห็นเป็นงานใช้แรงจึงขันอาสา แต่เพราะไม่เคยเข้าครัว จับโน้นนี้ก็ล้มโครมครามหนักไปแรงไป 

อย่างที่รู้ว่าแม้การใช้มือของเฉินผีอาซื่อจะไร้ที่ติดีดลูกเหล็ก ขวางตะขอได้อย่างแม่นยำ

…. แต่มันก็คนละเรื่องกับงานครัวอยู่ดี….. 

เด็กหนุ่มก้มหน้าแบบรู้สึกผิดที่ทำให้ยุ่งเดิม เอ้อร์ฮูหยินหัวเราะคิก พลางยิ้มส่งไม้ต่อให้เขา

"อาซื่อ..."

มือเรียวยาวงดงามวางบนศีรษะของเด็กหนุ่ม ก่อนลูบเบาๆ ด้วยท่าทีเอื้อเอ็นดู รอยยิ้มอ่อนโยนไร้รอยโกรธเคือง

….เด็กดี...

แถม :;

เฉินผีอาซื่อ - ไอ้หมาอู๋!! บอกไอ้ตัวเล็กนั่นให้เลิกกัดขากางเกงข้าซะที!!

อู๋เหลาโก่ว – ปกติซันชุ่นติงไม่กัดนายนี่.... ไปทำอะไรมาสหาย?

เฉินผีอาซื่อ – จับปู.... เฮ้ย! ขาดมาถึงน่องแล้วววววว 

//จบเถอะนะคะ ฮา

Talk Zone : จริงๆ ไม่มีอะไรเลยค่ะ แต่อยากให้ท่านอาจารย์ลูบหัวกับเรียก ‘เด็กดี’ เท่านั้นเอง แอร๊ยยยยยยยย 

เป้าหมายต่อไปก็อยากเขียนให้อจแม่เรียก ‘เสี่ยวซื่อ’ ค่ะ

แบบว่า... เขียนอะไรรันทดๆ แล้วอยากให้มีมุมน่ารักบ้างอะไรบ้างน่ะค่ะ //เขินนนน

ปล. ถ้าเฉินผีอาซื่อสำหรับอจเอ้อร์เป็น 'เด็กดี' อย่างปู่อู๋นี่.. สายตาท่านจางก็เป็น 'เด็กดื้อ' แน่ๆ เลยค่ะ ฮา

[Drabble] Regret [24]

Regret

: Rate :

PG

: Pairing :

陈皮阿四 / 二月红

เฉินผีอาซื่อ  / เอ้อร์เย่วหง

: Note :

เดย์ลี่สามเป็นหมันเลยค่ะ ไม่ได้ต่อเพราะเอาแต่นั่งเฝ้ากระทู้สปอยด์เก้าสกุลคุณเบียร์ 

มโนเพ้อเจ้อมากค่ะ โฮร๊ววววววววว

ปล.นี่ก็แซ๋บแต่กับรุ่นปู่่ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

เฉินผีอาซื่อมักมายืนมองแสงโคมไฟสีแดงสดสวยของโรงงิ้วชื่อดังแห่งฉางซาจากที่ไกลๆ เสมอ

ผมไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้เขาอีกต่อไปแล้ว

กระทั่งเห็นหน้าก็ยังไม่มีสิทธิ์

มือที่เปื้อนเลือดล้างไม่ออก... กลิ่นคราบคาวหืนเหียนไม่จางหาย

ฆ่าคนในกรวย ต่างจากการฆ่าคนบริสุทธิ์ข้างนอก

อาจารย์ไม่มีวันให้อภัย

"อาจารย์เอ้อร์ เด็กนั่นยืนอยู่แบบนั้นมาสองชั่วยามแล้วนะครับ!"

คนในคณะงิ้วเดินมารายงาน คงเพราะคุ้นหน้าคุ้นตาเจ้าคนที่มายืนข้างนอกนั้น เนื่องจากก่อนหน้านี้ก็เข้าๆ ออกๆ ที่นี้เป็นว่าเล่นเหมือนลูกศิษย์ลูกหาคนอื่น

สายฝนตกกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ราวกับฟ้ารั่ว  คนดูกลับบ้านหมดแล้ว เช่นเดียวกับแสงไฟที่ดับปิดลงไป

แต่....เฉินผีอาซื่อก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

ฝ่าเท้าที่ย่างเหยียบลงบนผืนน้ำแทบไร้ซุ่มเสียง

ร่มคันใหญ่ถูกกางขึ้นเหนือหัว จนหยดน้ำไม่อาจตกกระทบลงบนเรือนร่างเพรียวบางนั้นได้ ในมืออีกข้างมีร่มเก่าๆ คันหนึ่ง

"เงยหน้าต่อไป"

สายฝนไม่ได้เบาลงเลย ยามที่มันตกต้องใบหน้าราวกับเข็มทิ่มแทงก็ไม่ปาน

"ฉันสั่งห้ามไม่ให้เข้าบ้านก็มาที่โรงงิ้ว คิดว่าต่างกันหรือไง?"

"ไม่ว่าจะที่ไหนก็เหมือนกัน"

"ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก"

น้ำเสียงเย็นชา คำพูดไร้ความปรานี ผิดกับร่มเก่าๆ ที่ถูกโยนมาแทบเท้า

....ใจดีเหมือนเดิม....

ทุกๆ ปี เมื่อถึงวันครบรอบการตายของอาจารย์แม่

เฉินผีอาซื่อก็จะนำเอาปูที่อาจารย์แม่โปรดปรานที่สุด สมัยยังมีชีวิตมาเซ่นไหว้ที่บ้านของอาจาย์เอ้อร์เยว่หงเสมอ

แม้ประตูบ้านหลังนั้นจะไม่เคยเปิดรับตนเลยก็ตาม

Fin.

Talk Zone : //กราบขออภัยฝ่ายวิชาการล่วงหน้าในมโนด้วงอันนี้ค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

[Drabble] 盗墓笔记 #dmbjdaily 'น้ำตา' [จางฉี่หลิง]

หัวข้อ 'น้ำตา' #dmbjdaily

NOTE :  [จางฉี่หลิง-NO Pairing]

แม่ป่วยมานานมากแล้ว

....และนานเท่าไหร่ไม่อาจรู้ที่ฉันไม่เคยได้ยินเสียงของแม่เลย

กระนั้นแล้วมือบอบบางและขาวซีดก็ยังคงกุมฉันไว้ แววตาที่ทอดมองมาก็ยังอ่อนโยน ปลายนิ้วที่สอดประสานกันก็กระชับแน่น... แน่นเท่าที่แรงของคนป่วยผู้หนึ่งจะทำได้

ความเงียบเหงาเศร้าสร้อยคลี่คลุมเช่นเดียวกับความหนาวเย็นซึ่งคืบคลานมาเกาะกินทุกตารางนิ้วในบ้าน

...บ้านที่แทบร้างผู้คน

เสียงลมหายใจแผ่วหวิวแว่วกระท่อนกระแท่นคลอกับเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นในอกข้างซ้าย ใบหน้าเนียนยังนิ่งสนิท เส้นผมสีดำตัดสั้นล้อมกรอบใบหน้านั่นยิ่งส่งให้เจ้าตัวดูเฉยชาราวรูปสลัก

หากดวงตาสีเดียวกันกลับแทบไม่กะพริบไหว ราวกับปรารถนาจะซีมซับภาพเบื้องหน้าให้จรรจำและลึกล้ำที่สุด

ฉันไม่ได้เอ่ยอะไร.... และแม่เองก็พูดไม่ได้นานแล้วเพราะความเจ็บป่วยที่รุมเร้ากัดกิน

ความรัก ความอบอุ่น ความสุขทั้งหมดทั้งมวลอวลโอบในความทรงจำ 

....ตรงข้ามกับปลายนิ้วสัญญาณแห่งชีวิตค่อยๆ เหือดหาย

และสุดท้ายก็โรยราร่วงหล่น.....

ในความเงียบที่ไม่มีแม้เสียงสายลม

น้ำตาหนึ่งหยด.... หลั่งรินออกมาจากดวงตาสีดำสนิทที่ไม่ได้กะพริบเลยสักครั้งและเบิกค้างมาเนิ่นนาน

กระแสความรู้สึกมากมายเอ่อล้นจนกลั่นตัวออกมาในรูปแบบหนึ่ง 

สิทธิในการเศร้าเสียใจและร่ำไห้เป็นของมนุษย์ 

...งั้นความไร้หัวใจและด้านชาเป็นของเทพพระเจ้ากระมัง?

จางฉี่หลิงร่ำไห้โดยไร้เสียงสะอื้นข้างร่างที่เย็นเฉียบของบุพการี

.......เป็นครั้งสุดท้าย............

Fin.

Talk Zone : ปั่นสดจากสปอยเรื่องเสี่ยวเกอกับคุณแม่ในทวิตค่ะะะะะะะะ

[Drabble] 盗墓笔记 #dmbjdaily 'ชา' ...ชาหนึ่งกา... [อู๋เหลาโก่ว/เซี่ยจิ๋วเย่]

...ชาหนึ่งกา... 

[อู๋เหลาโก่ว/เซี่ยจิ๋วเย่]

ในสายตาเขา เฉินผีอาซื่อเป็นคนที่ดูออกได้ง่ายมาก ง่ายดั่งมองลายมือตัวเอง 

เซี่ยจิ๋วเย่ยกน้ำชาขึ้นจิบ ไม่บ่อยนักที่เขาจะมาโรงเหล้าเช่นนี้ แต่ก็ไม่ทิ้งช่วงนานเช่นกัน การค้าวัตถุโบราณกับธุรกิจขายอาวุธที่ดำเนินไปควบคู่กันมักใช้สถานที่เช่นนี้ในการแลกเปลี่ยนสินค้า

และแม้จะมีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาสะดุดตา แต่กิริยาท่าทางที่คำนวณอย่างละเอียดลออก็สามารถกลืนตัวเองให้หายไปในฝูงชนได้

"แปลกแฮะที่เห็นเจ้าในวันนี้จิ๋วเย่" 

เถ้าแก่หมาห้าเป็นฝ่ายเอ่ย พลางนั่งลงที่โต๊ะเดียวกัน รอยยิ้มหมดจดดูอ่านง่ายวาดขึ้นบนใบหน้าแสนซื่อ

ใช่...ตรงข้ามกับคนคนนี้

เฉินผีอาซื่อที่โหดเหี้ยม หากตรงไปตรงมา คนคนนี้กลับเร้นซ่อนสิ่งที่กระทำไว้ใต้หน้ากากอย่างแยบยล 

หากเป็นหนึ่งในหมากกระดานที่สนุก ไม่บ่อยนักที่เขาจะได้เดินตาหมากที่สูสีและต้องใช้ความคิดเพื่อร้อยรัดให้ได้ตามต้องการ

น้ำชาที่พร่องถูกรินเติม

"เห็นว่าช่วงนี้เถ้าแก่เซี่ยเข้าออกบ้านสกุลเอ้อร์และสกุลหลี่เป็นว่าเล่น" 

คำเปรยเลื่อนลอยราวกับชวนสนทนา น้ำชาสีใสในแก้วกระเบื้องที่ก้นตกตะกอน

ผิวน้ำกรุ่นไอร้อนจนขึ้นเงาควันเจือจาง เซี่ยจิ๋วเย่ยิ้มบางไม่ตอบคำ ชายหนุ่มตรงหน้าทีสัมพันธ์อันดีกับหลายสกุล ทั้งบน ระนาบ ล่าง กระทั่งสตรีสาวที่หยิ่งทระนงอย่างที่สุดเช่นฮั่วเซียนกู่ยังพ่ายต่อความจริงใจนี้ แต่สำหรับเขาวิธีใช้ใจแลกใจของอู๋เหลาโก่วหาได้บริสุทธิ์เช่นนั้น

เขาเดินหมากเพื่อผลประโยชน์ เจ้าตัวช่วงใช้ความจริงใจเพื่อความต้องการของตน

จุดประสงค์ล้วนทำเพื่อตัวเอง หากผลประโยขน์ของเซี่ยจิ๋วเย่นั่นได้รับการวางแผนหลายซับหลายซ้อน หากแต่อู๋เหลาโก่วกลับลื่นไหลไปตามกระแสที่ตนปรารถนา

ไม่ชักนำ หากแต่ไม่คล้อยตาม 

เสียงของน้ำชาที่ถูกรินดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบของบทสนทนา เสียงโหวกเหวกรอบตัวหาได้แทรกแซงบรรยากาศของคนทั้งคู่แต่อย่างใด

ชาหนึ่งกาหมดลงแล้ว

ใบชาในกา ตะกอนในถ้วยชา 

ใต้น้ำชาอุ่นดูไร้พิษใด แฝงเร้นบางสิ่งไว้เสมอ หาได้มีน้ำใสใจจริงแต่อย่างใด

Fin.

Talk Zone : 

ฝืดเหลือเกินค่ะ ไม่ได้แต่งฟิคมาอาทิตย์กว่าแล้วมึนเบลอ แต่ก็ทู่ซี้แต่ง ฮา

ส่วตัวเราว่าสองคนนี้ฉลาดคนละแบบค่ะ 

ปู่เซี่ยแกแนวอัจฉริยะไร้หัวใจ ขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ที่สมบูรณ์แบบ แต่ปู่อู๋แกเลือกใช้ตามใจชอบ ผละประโยชน์เรื่องรอง ความพอใจตัวเองเรื่องหลัก 5555555+

พอนั่งดูแล้ว...เมนเสียผิงแต่แต่งอากงทั้งนั้นเลยนี่น่า ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ